Sztuka jak wino?

Co wino i sztuka mają ze sobą wspólnego? Niby nic, ale jednak coś… Upływający czas im nie szkodzi, tylko je uszlachetnia. Jeśli mamy dobrą sztukę lub ideę ona nie znika tylko pozostanie w pamięci ludzi. Co ciekawe, jej współcześni, mogą nie doceniać zamysłu autora, bo jego geniusz wyprzedza trendy epoki (Leonardo Da Vinci, Michał Anioł, Galileusz, Mikołaj Kopernik, Beksiński, Norwid, i wielu innych) jednak później zostają odkryci? Dlaczego? No właśnie, dlatego, że nastał czas na ich pomysły, umysły ludzkie nieco inaczej postrzegają świat. Oczywiście mówimy o kwestiach mentalnych a nie technicznych. Płótno obrazu płowieje tusz traci barwy, jednak myśl autora pozostaje ta sama tylko odbiorca do niej dojrzewa.

Słowo, jako pomnik

Zbudujmy pomnik trwalszy niż ze spiżu, tak mówiono o poezji już w starożytności i faktycznie,coś w tym jest, bo nie dość, że te dzieła przetrwały znaki czasu to jeszcze my je czytamy, jest to dla mnie fenomen. Jak dzieła mające kilka tysięcy lat, przekładane wiele razy, przez różnych pisarzy, mogą wciąż budzić emocje? Te dzieła albo były tak nowatorskie, lub tak dobre, może w niektórych wypadkach jedno i drugie. Dla mnie, jako pierwsza swój pomnik wybudowała Safona i nic tego nie zmieni. Była kobietą, która aktywnie pisała w starożytności a to było coś i została zapamiętana. Nie będę wymieniać każdego poety, myśliciela, ale najbardziej
ukształtowała mnie starożytność, renesans, romantyzm oraz pokolenie Kolumbów. To oni wybudowali osobiście według mnie największe pomniki.
Smaki w poezji?
Wróćmy do początku, stwierdziłam, że sztuka jest jak wino jednak ono ma swój smak i kilka rodzajów. Z poezją też tak jest. Gdybym miała określić na pewno jest wytrawna, tak jak trunek należy umieć ją spożywać, delektować się nią. Jeśli nie lubisz czytać poezji, nie jest za późno może polubisz, zawsze jest nadzieja na to, dlatego my poeci ją tworzymy. Jednak przede wszystkim chodzi nam o to, aby dać Ci chwilę przyjemności A teraz mała przyjemność:
Sztuka
Siedząc na słowach
Patrzę na te twarze
Ukryte w tle
 gdy czas
schowany
w kącie
odmierza pokolenia
Trzymając emocje
Za dłonie
Idę pod prąd
A kontury mojego
Świata łagodnieją
Myśliciele patrzą w moje oczy