dzieci
Piszę, Wiersze

Wychowanie dzieci – zdobywanie świata?

Nie wiem jak wychowywać dzieci, nie posiadam ich jeszcze ale jedno jest pewne, że każde dziecko (nawet jeśli jest to siostrzeniec trzyletni) jest wyjątkowe. Jedno jego spojrzenie, przeciągłe ciociuuu… buch, wiem, że przepadłam. Więc jeśli chodzi o wychowanie maluchów pewnie byłabym tą uległą matką a tatuś o ile by nie zwiał byłby tym złym. Nie mogłabym jakoś doprowadzić dziecka do płaczu bo płakałabym razem z  nim. Wiem, że jak się zostaje mamą to pewne perspektywy patrzenia na świat się zmieniają więc i poglądy również. Ze mną może byłoby podobnie nie wiem…

Wzruszenie idzie za tobą

Jednak na obecną chwilę jest tak jak jest. Bo jak tu nie być wzruszonym, kiedy te maleńkie trzyletnie nóżki, zdobywają górę z którą wiąże mi się tyle wspomnień. Dla niego jest to szczyt świata dla mnie przygarbiona staruszka,która słyszała niejeden dziecięcy śmiech. Po raz drugi jak tu nie płakać, kiedy malec deklaruje, że chce popchać mój wózek robi to, pod naszym nadzorem oczywiście. Jednak mimo, że mu ciężko nie poddaje się. W końcu znaleźliśmy kompromis. Wychowywanie dzieci to sztuka, matki uczą się wtedy i dyplomacji i polityki. Wszystko po to aby osiągnąć swój cel, często odwracając uwagę dziecka od rzeczy, które mogłyby mu zrobić krzywdę.
No bo przecież, młody człowiek idąc na spacer musi biec na najwyższą górę, kamień, sprawdzić wszystkie kałuże, czasem i czołg nie stanie mu na drodze. Chce odkrywać świat, to jest fajne, dzieci mają w sobie tą kreatywność a jednocześnie odwagę do próbowania nowych rzeczy. Dziecko jest otwarte na wszystkich i na dlatego czasem chcę być dzieckiem. Nie myśleć o konsekwencjach, zdobywać góry i pytać o
patyki…
A teraz wiersz z dedykacją dla pewnego Zdobywcy

 

Zdobywca
Uśmiecham się
Do tego świata
Jestem dumnym
Odkrywcą
Najwyższej góry
najgłębszego morza

 

Często pytam
Gdzie mieszkają
Patyki?

 

Wróżka zębuszka
Zabrała moje ja
 na księżyc
I tylko nocą mogę
Zobaczyć jej skrzydła

 

Następnego dnia
Zrobię aniołka
Z piasku

 

Wszyscy będą
Czekali na uśmiech
Bo to co najpiękniejsze
tak szybko mija.

Klaudia Chrapko

Mam na imię Klaudia i cieszę się, że tu jesteś. Chciałabym abyś się poczuł jak u siebie i wypił ze mną kawę w otoczeniu słów. Na blogu opowiem Ci nie tylko o moich potyczkach z fotografią ale o tym co mnie inspiruje. Będzie to podróż pełna wyzwań. Zapraszam cię serdecznie zabierz ze sobą ciekawość!
Jeśli podobał Ci się ten tekst udostępnij go dalej, lub odwiedź mnie na facebooku: Sztuka Pisania

Może coś jeszcze