Kim jestem?

Moja historia na nowo rozpoczyna się cztery lata temu, kiedy z powodu choroby musiałam rzucić studia prawnicze na renomowanej uczelni. Nie wiedziałam co mam zrobić, jedyne co miałam w głowie to paragrafy i zielony indeks na pożegnanie. Nie miałam nawet dyplomu ale za to poczucie, że zmarnowałam kawałek życia. Przypadek sprawił, że namówiono mnie do malowania farbami olejnymi. Nie było łatwo jednak walczyłam z krytykiem w głowie i malowałam hobbystycznie, mimo braku techniki. Jednak wciąż czegoś mi brakowało. Postanawiam wrócić do pisania. Na początku towarzyszył temu strach, nie wiedziałam jakie emocje wydobędę z siebie ale tworzyłam nowe wiersze, prozę poetycką, zapiski. Rejestrowałam uciekające chwilę, bo życie pokazało mi, że mogą być one ulotne.
Nazywam się Klaudia Chrapko i chcę udowodnić Ci, że poezja może wciąż poruszać, nie musi być zapomnianym gatunkiem literackim, omawianym tylko w szkołach.

Do kogo piszę?

Mój blog skierowany jest do wszystkich tych, którzy lubią sztukę ale także i dla tych którzy dopiero ją poznają. Nie jestem z wykształcenia krytykiem literackim ani malarzem, jednak moje teksty łączą te dwie dziedziny. Bardzo często maluję słowem i piszę obrazem. Nie oznacza to jednak, że unikam tematów trudnych, poezja, czy proza jest odbiciem prawdziwego życia i jego problemów. Dlatego znajdziesz tu teksty o różnej tematyce.

Jaka jestem?

Jestem przede wszystkim córką, siostrą, wnuczką, osobą niepełnosprawną, która jest świadoma własnych ograniczeń, jednak stara się podchodzić z dystansem do swoich wad a gdy znajdzie jakąś przeszkodę stara się znaleźć sposób by ją ominąć. Moja najważniejsza cecha to wrażliwość, empatia, dostrzeganie małych rzeczy.  W grudniu 2015 roku, wydałam autorski tomik wierszy pt: “Czerwone szpilki” Blog powstał w tym samym roku, wierzę, że wiele może się tu jeszcze zdarzyć.