mózg
Inspiracje,  Piszę

Oszukać mózg – czyli inna perspektywa na znaną scenę.

Uwielbiam się uczyć. Jest to wypełnienie mojego wolnego czasu, obecnie uczę się języka. Mój mózg mówi mi, że jeszcze do sukcesu daleka droga ale próbuję. Nie zaniedbuje także literatury, ostatnio dołączyłam do grupy „Pisarskie olśnienia”. Była to naprawdę dobra decyzja, w tym miejscu na Facebooku, założycielki grupy zbierają naprawdę kreatywnych ludzi związanych nie tylko z pisaniem ale i wydawnictwem. Atmosfera pobudza do myślenia, dyskusji. Nowe wyzwania dawane przez moderatorki, powodują, że horyzonty pisarskie ulegają rozszerzeniu.

Jednym z zadań było, napisać pracę, która nawiązuje do bajki (dostałam jedną ze starszych produkcji Disneya, tyle mogę podpowiedzieć). Mieliśmy dwa dni aby napisać go w odpowiednim gatunku. Teraz gdy na grupie wszystko już wiadomo, może wy zgadniecie co to za animacja i z jakim gatunkiem literackim musiałam się zmierzyć? Teraz tekst:

Odwieczne wątpliwości

Mózg pracował razem z Pamięcią – Westchnął ciężko, kilka neuronów wypadło, gdy rozmyślał nad nowymi rekrutami, wciąż wiły się na nanosrebrnej podłodze.

-Piksele wyszły z ukrycia i dołączyły do wroga – usłyszał zza drzwi wrzaski Ucha. – Jest ich dwa razy więcej niż się spodziewaliśmy.

Mózg zaklął siarczyście, zapominając, że nie jest sam. Jedyną reakcją było mrugnięcie onyksowego oka.

– Odtworzyłam algorytm. Ona powróci… – jej metaliczny głos zawiesił się sugestywnie.

– Tym razem skutecznie? – Mózg wątpił.

– Skanowałam, nie ma wirusów. –delikatnie owinęła się wokół jego tylnej części, powodując, że nie mógł myśleć o niczym – Brutalność i siła a gdzie tu miejsce na instynkt? – jej oczy, pozbawiały go wszelkich talentów, za to przypomniały o tym, że jego właścicielka jest kobietą, dziką kobietą.

Ucho znało ten pierwotny rytm, wiedziało że tym razem tworzy się tu coś wielkiego i nie będzie to kolejna roślina, podobna do tych widzianych na Ziemi, ale tytanowa istota oddana tej planecie. Sekundę później Wilczyca już wyczuła zapach przeciwnika; wciąż pamiętała woń innej cywilizacji.

Burzowa chmura walczył o przetrwanie tradycji. Nie miał nic więcej, prócz pamięci o swoim człowieczeństwie. Tatuaż w kształcie pióra, przypominał mu o tym, że kiedyś był zdobywcą.

mózg wilczyca

Powoli wspinała się na Górę Grzechu. Wydawać by się mogło, że te kamienie czują respekt przed jej siłą. Gdy stanęła na szczycie, zobaczyła wszystkie kolory bitwy, obdarowana inteligencją analizowała kąty szykując się do skoku.

Mimo czułych zmysłów nie usłyszał…

Wilczyca stała między dzikimi wojskami trzymając jedynego człowieka za nogi. Posłaniec przyniósł wiadomość, jednak zanim podjęła decyzję cienka strzała wpadła prosto w gardło tego ukochanego mężczyzny. Ze zdumieniem odkryła, że to Mózg oddał ostatni strzał. Karmazyn krwi, zmieszał się z jej krzykiem.

Rdza na wilczym boku zwiastowała koniec starego świata.

A inne inspiracje tutaj

Mam na imię Klaudia i cieszę się, że tu jesteś. Chciałabym abyś się poczuł jak u siebie i wypił ze mną kawę w otoczeniu słów. Na blogu opowiem Ci nie tylko o moich potyczkach z fotografią ale o tym co mnie inspiruje. Będzie to podróż pełna wyzwań. Zapraszam cię serdecznie zabierz ze sobą ciekawość! Jeśli podobał Ci się ten tekst udostępnij go dalej, lub odwiedź mnie na facebooku: Sztuka Pisania